Het reguliere zorgsysteem is ziek; doodziek

Tijdschrift Spiegelbeeld juli/augustus 2019

Hoogleraar diabetologie Hanno Pijl zegt in het televisieprogramma EenVandaag dat het verbeteren van de leefstijl van patiënten met een chronische ziekte tot een verbetering van de gezondheid van hen kan leiden. Op de terechte vraag van de journalist of dat de gezondheidsindustrie dit idee niet eerder had kunnen opperen, antwoordt de hoogleraar dat dit waarschijnlijk het gevolg is van het feit dat de farmaceutische industrie geen ‘gezonde leefstijl’ verkoopt maar pillen.

Symptoombestrijding

Na het horen van dit antwoord reizen mijn gedachten terug in de tijd, om precies te zijn naar augustus 1991. Ziek terug gekomen van een trainingskamp in de Spaanse Pyreneeën zit ik als jonge atleet voor het eerst in de spreekkamer van een Maag/Darm/Leverarts vanwege een darmontsteking. De beste man vertelt mij dat deze gediagnosticeerde aandoening weliswaar lastig en chronisch is, het gevolg van een niet goed functionerend (overactief) afweersysteem, ik er wel tachtig jaar mee kan worden en dat hij de oplossing voor deze kwaal in huis heeft; prednison, een paardenmiddel met flinke bijwerkingen. Na zijn diagnose en behandelmethode aangehoord te hebben denk ik; ‘hij maakt er zich wel erg makkelijk van af met deze  symptoombestrijder’ en ‘of dat het chronisch is moet nog blijken’. Mijn vader had op mijn leeftijd immers dezelfde aandoening maar na zijn veertigste levensjaar verdween de ziekte. Ik besef dat de specialist van zijn werkelijkheid de mijne probeert te maken. Op mijn vraag of het aanpassen van mijn voedingspatroon of leefstijl nodig is, antwoordt hij ontkennend. Naar aanleiding van dit gesprek besluit ik mijn eigen weg naar werkelijke genezing te volgen en gebruik te maken van de symptoombestrijder prednison, indien nodig.

De ziekte blijft terugkomen. In de zeventien jaren ziekenhuisbezoek die volgen wordt strikt volgens protocol prednison voorgeschreven. Word ik daar beter van? Even, om vervolgens langzaam maar zeker nog chronisch zieker te worden. Uiteindelijk is een operatie onvermijdelijk. Ook deze valt onder het kopje symptoombestrijding. Na deze ingreep blijven mijn klachten namelijk voortduren en na een tevergeefse rondgang langs Nederlandse ziekenhuispoli wordt door een Duits laboratorium geconstateerd dat ik last heb van chronische lyme als gevolg van hetzelfde, niet goed functionerende, afweersysteem. Een ziekte waarvan de chronische vorm in de reguliere zorg niet (h)erkend, laat staan behandeld wordt.

Typerend is dat alle afspraken met mijn ziekenhuisspecialisten controleafspraken genoemd worden. Ik heb ze verbeterafspraken voorgesteld. Afspraken waarbij we samen werken aan werkelijke genezing in plaats van aan het onder controle houden van symptomen. Ik ontmoet verbaasde blikken, geconditioneerd als men is in het bestrijden van symptomen. Nu is symptoombestrijding niet per definitie verkeerd maar om dit nu te hanteren als behandelstrategie? En dat zeventien jaar lang?

Doodziek

De zorgkosten rijzen de pan uit, vijfentachtig miljard vorig jaar en honderd miljard dit jaar volgens minister Hoekstra. Dit gegeven wordt door bestuurders gebruikt als argument voor de alsmaar oplopende zorgpremie. Wat is toch de reden voor dit exorbitant hoge bedrag? 

Na zojuist beschreven ervaring, een dienstverband bij een zorgverzekeraar en vele gesprekken met reguliere en vrijgevestigde artsen en paramedische behandelaars later, kan ik niet anders dan tot het volgende antwoord komen: het reguliere zorgsysteem is ziek, doodziek welteverstaan. Een gezond zorgsysteem is echter een voorwaarde om patiënten te behandelen naar gezondheid.

Oorzaken

De belangrijkste oorzaak van deze systeemziekte is het ontbreken van een financiële prikkel voor farmaceut, verzekeraar en arts om patiënten werkelijk te genezen. Het reguliere zorgsysteem beloont slechts het bestrijden van symptomen.

Binnen dit systeem speelt de farmaceutische industrie een cruciale rol. Het farmaceutische grootbedrijf heeft officieel twee doelstellingen. Winstmaximalisatie en het leveren van een positieve bijdrage aan de volksgezondheid. Het verdienmodel bestaat uit het wereldwijd afsluiten van patenten op plantaardige stoffen die vitamines, mineralen en structuurelementen bevatten en de mens voeden. Deze patenten maakt ze tot eigenaar van deze natuurlijke plantaardige voedende stoffen en bezitter van (een deel van) de natuur. De farmaceut kopieert deze natuurlijke stoffen (de natuur) chemisch en maakt er pillen van om deze vervolgens wereldwijd te vermarkten.  

Winstmaximalisatie realiseert het grootbedrijf door zicht te organiseren volgens het, wettelijk aangemoedigde, Angel Saksische bedrijfsmodel. Volgens dit bedrijfsmodel is geld de belangrijkste maatstaf, is de aandeelhouder de baas en worden processen vooral zo goedkoop en efficiënt mogelijk gemanaged. 

De farmaceutische industrie vergroot zijn afzetgebied door samen met de chemische industrie aan te dringen op uitbreiding van de EU en nog meer globalisering. In combinatie met zojuist beschreven bedrijfsmodel stelt dit het farmaceutische grootbedrijf in staat de kostprijs te reduceren en een miljardenwinst te genereren. Hierdoor is de multinational in staat een immens leger aan lobbyisten op de been te brengen waarmee politieke macht vergaard wordt. Het uitoefenen van deze politieke macht heeft tot gevolg dat het Europese parlement wetten goed keurt die deze industrie welgevallig zijn. Daarnaast heeft deze industrie invloed in de opleidingen van artsen (James L. Wilson) en sponsort ze onder meer patiëntenverenigingen.  

Binnen het wereldwijde afzetgebied heeft het farmaceutische grootbedrijf een grote vaste klantenkring opgebouwd. Het creëren van vaste klanten realiseert zij door het bestrijden van symptomen in plaats van werkelijke oorzaken van ziekten. En door in geproduceerde pillen, die symptomen bestrijden, lichaamsvreemde stoffen aan te brengen die op hun beurt weer bijwerkingen kunnen veroorzaken waar vervolgens weer nieuwe pillen voor nodig zijn (Dr. Rath). Allen strategieën die erop wijzen dat het maximaliseren van de aandeelhouderswaarde het werkelijke doel van deze industrie is. 

Ook een zorginstelling als het ziekenhuis behoort tot de gezondheidsindustrie. Zij ontvangt van de verzekeraar en de overheid een budget dat tot een bepaalde hoogte afhankelijk is van het aantal behandelingen die verricht worden en het aantal ziekenhuisbedden dat bezet is. Hoe meer behandelingen verricht en bedden bezet, hoe groter het budget (tot een bepaald plafond). Dus, hoe meer terugkerende klantjes (patiënten) hoe groter het budget! De financiële beloning van het ziekenhuis dient echter afhankelijk te zijn van het aantal werkelijke genezingsprocessen. Van het aantal patiënten dat niet meer terug komt. 

Onafhankelijk, gezuiverd van commercieel belang

De kosten van de gezondheidszorg zullen drastisch slinken wanneer niet het bestrijden van symptomen van ziekten maar het streven naar gezondheid als verdienmodel gehanteerd wordt. Wanneer het zorgsysteem niet het ontwikkelen, uitvoeren en verstrekken van symptoom bestrijdende behandelmethoden of geneesmiddelen financieel beloont, maar wanneer zij de ontwikkeling, uitvoering en verstrekking van behandelmethoden en geneesmiddelen die werkelijke genezing bevorderen, beloont. Een systeem dat gezuiverd wordt van die commerciële belangen van de gezondheidsindustrie die de patiënt schaden en tot een financiële melkkoe maken. Dit vergt een andere wijze van denken van zowel de politiek, farmaceut, verzekeraar, arts als de patiënt. 

In eerste instantie betekent dit dat de keuze en financiering van de te ontwikkelen geneesmiddelen door een werkelijk onafhankelijk instituut of fonds in plaats van door de farmaceut zelf, dient te geschieden. Zodat niet alleen medicijnen en behandelmethoden ontwikkeld worden die commercieel gezien interessant zijn en symptomen bestrijden maar die werkelijk nodig zijn en werkelijk genezen. Geneesmiddelen, ook voor ziekten die vanuit commercieel oogpunt niet aantrekkelijk om te diagnosticeren en te behandelen zijn, zoals chronische Lyme en Q-koorts.

Wil je de lezing ‘genezing van binnenuit’ bijwonen waarin ik je vertel hoe mijn weg naar genezing is verlopen, neem dan contact met me op via info@snijboon.com of 0648466323.

Michiel Bienert

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.